Foclóir Mháirtín Uí Chadhain
deoise
—ainmfhocal, baineann
—uimhir iolra: deoisí, deoisíochaí
—
 fairche; an limistéar (nó an méid paróistí) a bhfuil urláimh ag easpag air. Deoise agus ní fairche adeirtear cé go bhfuil fairche i gcaint.
+–
Níl an dlí sin i ndeoise Thuama chor ar bith té (cé) go bhfuil sé i ndeoise na Gaillimhe
Bhí sagairt na deoise uileag ann
TUILLEADH (1) ▼
Sin é an t-easpag atá ar an deoise seo anois. Is áibhéil an bleitheach fir é … Ní theastaíonn "bail ó Dhia" ar bith óna leithide sin! Níl aon ghair ag aon duine drochshúil a dhéanamh dhe (dhó)! Nach bhfuil an tír ag guí dhó!

Féach freisin

deoise in iontrálacha eile (1)

 
→ deois
Tá sé ag cur deoise air fhéin. Gheobhaidh sibh caint anois mo choinsias